Do Not Disturb

یکی از بدی‌های دانشگاه و علی‌الخصوص رشته کامپیوتر اینه که عوامل حواس‌پرتی مثل کامپیوتر و موبایل و اینجور چیزها اصلی‌ترین ابزار کار هستند. یعنی خیلی‌ها اگه بخوان یه کاری رو بدون حواس‌پرتی انجام بدن، موبایلشون رو خاموش می‌کنن ولی خب وقتی کارتون را با اینجور چیزها انجام می‌دید دیگه این آپشن هم حذف میشه.

خب چند وقت بود که فکر می‌کردم باید چه کرد، یه راه این بود که مثلا تایمر بذارم و بگم من باید یه ساعت مثلا گسسته بخونم یا دو ساعت کد بزنم ولی این راه جالب نبود چون مسئله حواس‌پرتی رو که تقریبا کاریش نمی‌کرد و توجه به کمیت احتمالا کیفیت رو هم داغون می‌کرد. مثلا من عملا دو ساعت پشت لپ‌تاپ بودم که تمرین رو بنویسم درحالی که مثلا داشتم تو یوتیوب ویدیو می‌دیدم.

تصمیمی که گرفتم این بود که یه برنامه هفتگی و روزانه برای خودم بنویسم و کارها رو بر اساس حجمشون تقسیم کنم. مثلا شنبه باید ۱۰ تا سوال گسسته رو حل کنم یا یه ویدیو آموزشی رو ببینم یا حتی فلان فیلم رو ببینم؛ اینجوری دیگه از قبل می‌دونم حداقل کاری که باید تو روز انجام بشه چی هست، حالا اگه وقت اضافه داشتم که کارهای دیگه یا کارهایی که از روزهای قبل جامونده رو انجام میدم.

راستی Do Not Disturb گوشی هم خوبه برای کاهش حواس‌پرتی. البته نمی‌دونم چرا تو گوشیم با این که روشن می‌کنم، بازهم نوتیفیکشن‌ میاد.

پ.ن: یکی دیگه از بدی‌های این رشته اینه که هیچکس تایمی که پشت سیستم هستید رو درس‌خوندن، کارکردن یا فعالیت داشتن نمی‌دونه، همه فکر می‌کنن دارید همینجوری وقت می‌گذرونید. (البته بعضی موقع‌ها واقعا دارید وقت می‌گذرونید.)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *