سیاست و سیاستمدار ها رو جدی نگیرید!

من غیر از تلگرام تو هیچ شبکه اجتماعی فعالیت ندارم. یعنی حس می کنم که مصرف خودم رو نمیتونم درست کنترل کنم و وقتم بیشتر از مقداری که در حال حاضر تلف میشه، تلف خواهد شد. با این حال در بعضی موارد و به دلایل خاصی به شبکه هایی مثل توییتر و اینستاگرام مراجعه می کنم.

نکته جالبی که در فضای توییتر فارسی وجود داره، موضع گیری سیاسی کاربران هستش. بر خلاف اینستاگرام که تمرکز مردم روی رنگ لاک ناخن و کافه گردی و کیوکامبر ماکتیل هستش، توییتر فضای بهتری داره.

البته فکر می کنم که فضای توییتر هم روی دیگه سکه ساده انگاری و نابخردی جامعه ماست. سپهر سیاسی ایران آنقدر غبارآلود هستش که تشخیص حق از باطل (به زعم من) تقریبا غیر ممکن هست. تو این شرایط، حمایت بدون قید و شرط از یک شخص یا گروه اشتباه ترین کار ممکنه و بدون شک باعث سرخوردگی میشه.

در این شرایط بهترین کار تنها مشاهده است. یا حداقل اگر دوست داریم که نظر خودمون رو بیان کنیم، تعصب رو کنار بذاریم. البته بعید میدونم که بشه هر حرفی رو در شرایط فعلی ایران زد و مطمئن بود که فردا هم میتونی اظهار نظر کنی!

یکی دیگه از ضرر هایی که این نوع رفتار میزنه، منفعل بودنه. آخرین باری که یه زندانی سیاسی به خاطر ترند اول توییتر شدن، آزاد شد رو بنده به خاطر نمیارم.آخرین باری که قیمت دلار با توییت های ما پایین اومد رو یادم نمیاد. آخرین باری که نظر مردم نسبت به نهاد های نظامی ما بهتر و تعدیل شد رو بنده به خاطر ندارم. آخرین باری که اقبال به حجاب یا عدم حجاب به خاطر توییت افراد تغییر کرد و رو بنده به خاطر نمی آورم.

اگر می خواهید شرایط بهتر بشه، تک تک ما باید بهتر بشیم. باید یاد بگیریم که موج سواری نکنیم. هر وقت دلار ۲۰ تومن گرونتر شد، نریم ۳۰۰۰ دلار بخریم به این امید که گرونتر شه و دلالی کنیم. اگر از ترافیک ناراضی هستیم، خودمون هم از حمل و نقل عمومی استفاده کنیم و تا جایی که امکان داره، تک سرنشین نباشیم. اگر از محتوای تلویزیون میلی ایران شاکی هستیم، حداقل نگاه نکنیم و یا خودمون محتوای فاخر تولید کنیم.اگر میخواهیم حجاب رو تبلیغ کنیم، لازم نیست که هی به این و اون بگیم که چادر سرت کن یا روسری تو سفت تر کن یا الخ، بلکه بهتره که کارهای بزرگ بکنیم تا کند ذهن هایی که فکر می کنند داشتن حجاب و پیشرفت کردن منافات داره، از نظر باطلشون برگردن.

همه اینها رو گفتم که بگم، من کمتر  آدمی رو دیدم که دائم درباره مسائل مختلف موضع گیری کنه و حرفاش با کیفیت باشه چون حرف با کیفیت، ورودی با کیفیت میخواد ولی فضای سیاسی ایران بسیار بسته هستش و اطلاعات کافی برای قضاوت خیلی کمه.

پ.ن: منکر نمیشم که فضای بسته آزادی بیان در ایران، خیلی ها رو مجبور کرده که به شکل توییتری و اون هم بدون اسم خودشون به انتقاد از وضع موجود بپردازند.

پ.ن ۲: یادداشت چند وقت پیش شعبانعلی رو حتما بخونید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *