ذهن مسموم

در حالی که این نوشته را می‌نویسم اصلا سرحال نیستم و بی‌اندازه عصبانی ام و به همین خاطر خواندن این نوشته از تمام متونی که تا حالا اینجا نوشته شده نیز حتی عبث‌تر می‌دانم.

۱- کاش این ماه رمضون زودتر تموم شه و فقط بره. فک کنم سنت و عادت همیشگی‌مون رو روی ماه رمضون هم اجرا کردیم و حالا بعد از محرم که سال‌ها به سیرکی تبدیل شده، ماه رمضون هم تونستیم به اون مقام برسونیم. آقای آذری جهرمی منت سر ما گذاشتن و یه ماه حقوق خودشون رو برای آزاد کردن زندانی‌ها کنار گذاشتن ولی کاش کسی جرات داشت تا نه مثل من در یک گوشه دورافتاده اینترنت بلکه در یه جای پررفت‌وآمد می‌نوشت که زندانی‌ها برای آزادی خودشون به پول دربهترین‌حالت‌مشکل‌دار شما نیاز ندارن وزیر اطلاعاتی حرف‌گوش‌کن جوان. ارگان‌های دولتی دیگر هم چند صد میلیون هر کدام به این قضیه کمک کردن، واقعا این حد از بخشندگی در کشور ما سابقه نداشته.

۲- ما فکر می‌کردیم که خدا دشمنان ما رو از احمقان قرار داده؛ ولی متاسفانه رهبران ما رو از این دسته قرار داده. در سال تولید ملی، دو خودروساز مثلا ملی ما بیش از ۹۰ هزار خودرو رو در انبارهای خود احتکار می کنند و خودروهای ملی ما همزمان با نوسانات ارز هر کدوم چند میلیون تا چند ده میلیون بالا میرند. البته یه نکته‌ای که وجود داره اینه که اگر خودمون هم نخوایم، باز مجبور به استفاده از تولید داخل هستیم چون نه پولش هست نه شرکت‌های غیرداخل اینجا فعالیت می‌کنند.

۳- اینقدر بی‌حوصله هستم که کوچک‌ترین مساله‌ای میتونه تا ساعت‌ها حالم رو خراب کنه. از اینکه دیشب سمت راست صورتم درد می‌کرد که انگار یکی محکم با مشت کوبیده تو صورتم تا امروز که تا  ۱۲:۳۰ خواب بودم و الان که حس می‌کنم نصف موهام شکستن از بس درد می‌کنن. تازه گلودرد هم دارم. خسته شدم، دوس دارم یه سال فقط نبودم.

۴- اصولا هیچ چیز زوری رو من جواب نمیده. این قضیه تا حدی جدیه که من بارها شده که خودم بخوام برم وضو بگیرم و نماز بخونم ولی چون در همون لحظه مامانم مثلا بهم میگه برو نماز بخون کاملا پشیمون میشم و راهم رو کج می‌کنم. از اینکه فکر کنه من به زور حرف اون یه کاری کردم خوشم نمیاد. بگذریم که اون بنده‌خدا حرفش رو آروم و باخواهش میزنه و اصولا نباید چنین حسی در من القا شه.

۵- «مهدی بابا؛ با اینکه دانشجو هستی و اتفاقا تو دانشگاه‌ خیلی خوبی هم درس میخونی اما اندازه بچه فلانی هم حالیت نیست». گاهی حس می‌کنم دلیل حال بدم، فشار روم برای ضایع کردن خیلی از آدم‌هاست. این چیزیه که تضمینی براش وجود نداره و اتفاق نیوفتادنش عین نابودیمه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *