اولین امتحان رسمی دانشگاه و معدل و …

خب چهارشنبه اولین امتحان رسمی دانشگاه رو دادیم. میانترم ریاضی عمومی ۱٫ دبیرستان این حس رو داشتم که ریاضیات دانشگاه حتما قشنگ تر از ریاضی دبیرستان هستش ولی خب انگار اشتباه می کردم.

تو دبیرستان به خودم قول دادم که وقتی رفتم دانشگاه، به آخرین چیزی که فکر کنم، نمره باشه ولی انگار ترک عادت سخت تر از چیزی که فکر شو می کردم هستش. جوری که من تو دانشگاه پرس و جو کردم، انگار تو هر دوره یه سری آدم وجود دارند که جز درس خوندن قصد کار دیگه ندارن (معدل کل یه سری ها بالای ۱۹ هستش!!!) و من اگه بخوام با این آدما رقابت کنم باید قید همه برنامه هایی که ریختم رو بزنم و بشینم خیلی از خزعبلات را بر خلاف علاقه خودم بخونم.

خب متاسفانه من این قصد رو ندارم.

یه سال بالایی می گفت که اگه قصد اپلای داری باید معدل رو ول نکنی. می گفت معلومه عشق اپلای هستی. میخواستم درباره نظرِ حال حاضرم درباره اپلای کردن شروع به صحبت کردن بکنم که یهو یه ندایی تو مغزم گفت “بیکاریا! میخوای بگن عجب دل خوشی داره!) پس همانطور که پیش بینی می کنید منصرف شدم.

خلاصه که تصمیم گرفتم بذارم یه چند هفته دیگه از دانشگاه بگذره تا یه تصمیم درست و حسابی بگیرم. تصمیمی که الان گرفتم اینه که برای ریاضی ۱ و فیزیک ۱ چند ساعت در هفته مشخص کنم و هر هفته همونقدر بهش وقت اختصاص بدم و بقیه وقتم رو به کارهایی که علاقه دارم بدم. درسهای عمومی هم میذارم برای چند هفته مونده به امتحانات.

حتما دوست دارم کنار درس خوندن یه کار نیمه وقت مرتبط با انگلیسی هم انجام بدم ولی باید روال دانشگاه قشنگ دستم بیاد تا بدونم حداکثر چند ساعت تو هفته می تونم کار کنم.

راستی استادیار گفت برای مسابقه ACM امسال حتما شرکت کنیم. می گفت اگه هیچی هم بلد نیستید، شرکت کنید. راستش اولش اصلا قصد شرکت نداشتم چون واقعا صفرم اما یکی از رفقا خیلی اصرار کرد و ثبت نام کردم. الان با دیدن یکی از سوال های ACM سال ۲۰۱۳ تو روسیه دوباره پشیمون شدم! )-:

کاشکی بیشتر از الان تلاش کنم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *